MERABAYIN SAYIN BELEDİYE,BİZ YİNE GELDİK…

Bizim Çirkin Ördek Yavrusu’nun kanatlarında Çin Seddi’nden Wiking’lerin  diyarına kadar uzun bir yolculuktan döndük.

Yorgunuz ama mutluyuz. Ülkenin ve kasabanın adını arka arkaya ve iki hafta boyunca dünyanın iki ayrı ucunda seslendirip çocukların ve farklı ülkelerden gelmiş sanatçıların kulaklarına nakşettik.

Bu durum ülkenin umurunda olduğunu bu kez de Pekin’de gördük. Pekin Büyükelçiliği Kültür Ateşe’miz oyunumuza geldi. Büyükelçimizin birkaç gün önce Pekin’e atandığını ve yoğun programı nedeniyle aramıza katılamadığını, belirtip bize selamlarını iletti. Bu diplomatik bir hareket olsaydı ateşe oyun sonunda gelir bizi tebrik eder, çiçeğini verir ve giderdi. Gittiğimiz bazı ülkelerde diplomatlarımızın gayet diplomatik bu tür tavırları ile karşılaşmıştık. Ama öyle olmadı. Kültür ateşemiz geleceğini haber vermeden salondaki yerini alıp oyunu izlemiş. Bizim geleceğinden haberimiz yoktu. Kendisine; ‘ sizi buralara kadar yorduk deyince ‘ uzun zamandır duymadığım bir cevapla karşılaştı; ‘Bu benim işim, ayrıca Çinli çocukların oyunu izlerken heyecanlarını görünce ve siz onlara Türkiye’den geldiğinizi söyleyince müthiş mutlu oldum. Bu arada oyununuzdan da çok etkilendim. Dil olmadan bir masalın anlatılması çok ilginç ve güzeldi ‘ diye cevap verdi.

Tam o an mutlulukla hüzün birbirine karıştı. Dünyanın dört bir yanında duyduğumuz bu sözler ‘yoksun ve bu yüzden sessiz’ kasabamızda 20 yıldır hiç duymamamız canımı acıttı.

Ekip olarak her ne kadar bizim kasabada görmezden gelinsek de, dünya ölçeğinde kabul gördüğümüz artık gizlenemez bir gerçek oldu. Zaman zaman büyükelçilerimizin zaman zaman da uluslararası festival düzenleyicilerin daveti ile birçok ülkede gösteriler yaptık.

Onurlandık.

40 yakın ülkede artık 200’e yaklaşan uluslararası festivalde ülkemizi ve kasabayı temsil ettik. Uluslararası ödüllerle kasabaya döndük. Ama ne ilin ne kasabanın mülki amirleri ya da konunun direk muhatabı olan Kültür müdürleri ne de uzun yıllardır kasabayı bir marka şehir yapma yolunda yoğun çaba harcayan yerel yöneticiler, bu ülke içinde erişilmesi zor başarı ile hiç ilgilenmediler. Bu son dönemin sorunu da değil. 2004 yılından beri böyle sürüp gidiyor.

Bu yazdıklarımın bizimle bir ilgisi yok. Yazdıklarım bir durum tespitinden ibaret. İlgiye ihtiyaç duymadan güzel adımlarla yolumuza devam ediyoruz ve edeceğiz.

Bu topraklarda menajerler tarafın kasabaların yerel yönetimlerine çakılan popçu hopçu değilseniz sanatçı da kabul edilmiyorsunuz.

Üzgünüm ama bu idari anlamda çok zavallı bir resim ortaya çıkarıyor.

Biz dünyayı dolaşırken tek kuruş kamu kaynağı kullanmadık. Bizleri ülkelerine davet eden festival yapıcıları tüm giderlerimizi karşılıyorlar. Festival tarafından belirlenen gösteri bedellerini de ekibe ve sanatçılarımıza ödüyorlar.

Yani derdim; ‘ niye bize ilgi göstermiyorsunuz, niye bize destek olmuyorsunuz demek ‘ değil. Biz yaptığımız işe gösterdiğimiz özen ve değerle kendi desteğimizi kendimiz yaratıyoruz.

Buradaki durum acıklı bir hal.

Kasabanın ülke ve dünya ölçeğinde bir sanat kurumu var ve siz o kurumun ne yaptığından bir habersiniz. Bir kez bile olsa ülkede ilk ve tek olan ‘kukla tiyatrosu salonu’na gelmediğiniz gibi, biri sorsa yerini dahi tarif edemeyecek kadar konudan bir habersiniz.

Biz kasabaya dair görevimizi yerine getirdik. Kasabada alanında öncü olan ve tüm dünyada kabul gören bir sanat kurumunu bu kasabaya armağan ettik. Dahasını da yapabiliriz. Lüleburgaz Dünya Kukla Şehirleri Birliği tarafından kabul görebilir ve dünyada bu ünvana sahip 9 kentten sonra onuncu olarak dünya tarihinde yerini alabilir. Marka şehir olmak nedir ben bilmiyorum. Ama o bahsettiğim 9 şehirde sahneye çıktım, festivallerin yarattığı sanat ortamını yaşadım. Bu şehirleri her yıl ekonomik olarak bu ünvandan yararlandığını gördüm.

Biz hazırız sayın belediye, dosyamız da hazır.

Ha bakalım salonumuza gelip bir oyun izleyin ve kahve içip şu projeye dair hasbıhal edelim. Belki olmaz ama konuşursak bizim gözümüz arkada kalmaz.

Yoksa sırada onlarca ülke ve yüzlerce festival var!