Lüleburgaz’ın Berkay’ı vatanın kahramanı!

“Bir şehidin ardından kalan özlem”

Azerbaycan’dan dönüşte düşen C-130 tipi askeri kargo uçağında şehit olan Lüleburgazlı Hava Uçak Bakım Astsubay Üstçavuş Berkay Karaca, şehadetinin yıl dönümünde anıtı başında anıldı. Anne Nurdan, baba Nedim, ağabeyi Bünyamin Karaca ve çocukluk arkadaşları, Berkay’ı anlatırken gözyaşlarına hâkim olamadı. Ailesinin “Vatan sağ olsun” sözleri yürekleri dağlarken, şehit Berkay’ın Lüleburgaz’a ve görevine duyduğu sevgi bir kez daha hafızalara kazındı.

11 Kasım 2025 tarihinde Azerbaycan’dan dönüş sırasında düşen C-130 tipi askeri kargo uçağında şehit olan 20 kahraman askerimizden biri olan, Lüleburgazlı Şehit Hava Uçak Bakım Astsubay Üstçavuş Berkay Karaca, şehadetinin yıl dönümünde anıtı başında ailesi ve sevenleri tarafından anıldı.

Evladını vatanına emanet eden anne Nurdan Karaca, baba Nedim Karaca, ağabeyi Bünyamin Karaca ve çocukluk arkadaşları, Berkay Karaca’yı gazetemize anlattı. Acının ilk günkü gibi taze olduğunu dile getiren ailesi, “Vatan sağ olsun” diyerek hem evlatlarının hatırasını yaşattı hem de şehitlerin unutulmaması çağrısında bulundu.

“SANKİ GİDECEĞİNİ HİSSETMİŞTİ”

Şehit annesi Nurdan Karaca, oğlunun şehadet haberini aldığı günü, son görüşmelerini ve Berkay’ın görevine duyduğu sevgiyi gözyaşları içinde anlattı. Oğlunun şehit olacağına dair bir his taşıdığını düşündüğünü belirten anne Karaca, son görüşmelerinde Berkay’ın kendisine sık sık sarılmasını ve onu öpmesini istediğini söyledi.

Şehadet haberini alışını anlatan anne Karaca, marketten eve dönerken oğlunun arkadaşlarından telefon geldiğini belirterek, “Arkadaşları aradı. Berkay’a bir şey olmuş galiba dedim. Eve gelirken Allah’ım, bize evlat acısı gösterme diye dua ettim. Berkay’ın gittiği gün saat dörtte rüyamda onu görmüştüm. Bana saat dörtte geleceğini söylemişti. İlk gittiği gün rüyamda gördüm, 14 gün sonra saat dörtte haberini aldım” dedi.

Oğlunun son gelişinde kendisine gösterdiği sevgiyi unutamadığını dile getiren Nurdan Karaca, “8 Ekim’de gelmişti. Bana hep sarılıyordu, öpüyordu. ‘Anne, bana çok sarıl, çok öp’ diyordu. Ben de ‘Berkay, zaten sarılıyorum, öpüyorum’ diyordum. Sanki gideceğini hissetmiş yavrum. Çok kıymetliydi, çok değerliydi. Her sabah fotoğrafını öpüyorum, günaydın diyorum. Yatarken yine öpüyorum. Her gün buraya geliyoruz. Onunla konuşuyormuşuz gibi anıtını temizliyorum” ifadelerini kullandı.

“ELDİVEN TAKARSAM BİR VİDA DÜŞER, UÇAK DÜŞERDİ”

Berkay’ın görevine büyük bir sevgi ve sorumlulukla bağlı olduğunu vurgulayan anne Karaca, oğlunun çalışma koşullarını ve görev bilincini şu sözlerle anlattı:

“Merzifon çok soğuk bir şehir. ‘Anne, çok soğuk, ellerimiz demir uçaklara yapışıyor’ derdi. ‘Eldiven tak’ dediğimde, ‘Anne, nasıl takayım? Bir vida düşse içine, onu yeniden söküp çıkarmamız lazım. Çıkarmasak uçak düşer, pilotumuz şehit olur, devlete zarar gelir’ derdi. O kadar dikkatli çalışırlardı. Gece saat üçte gelir, sabah beşte yeniden çağrıldıklarında giderlerdi. Devlet çağırdığı zaman ‘Uykusuzum, gelemem’ demezlerdi. Bu çocuklar canları pahasına görev yapıyordu. İnsanlar para için yaptıklarını düşünmesin. Gönül işi olmadan, vatanını sevmeden bu meslek yapılamaz. Atatürk’ün de dediği gibi, vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır. Benim çocuğum da onlardan biriydi.”

Oğlunun şehadetinden bir süre önce kendisini aradığını ve olası bir şehadet durumunda nasıl davranması gerektiğini söylediğini de aktaran anne Karaca, “Bir gün telefon açtı. ‘Anne, ben şehit olursam sana ulaşacaklar. Sen dirayetli duracaksın’ dedi. Babasının hasta olduğunu, onu üzmek istemediğini söyledi. Şehadetinden bir iki gün önce Atatürk’ün videosunu izlemiştim. Ne büyük adammış, vatanımız için neler yapmış diye ağlayarak izledim. Bir gün sonra benim çocuğum şehit oldu” diye konuştu.

Lüleburgaz halkının cenaze sürecinde kendilerini yalnız bırakmadığını belirten anne Karaca, “Lüleburgaz halkı evladımı kucakladı. Öyle büyük bir tören yaptılar ki çocuğumu aynı Atatürk’ün törenine benzer, yakışır şekilde uğurladık. Esnafına, minibüsçüsüne, taksicisine, oteline, belediye başkanımıza ve bütün Lüleburgaz halkına sonsuz teşekkür ediyorum. Hepsi bize çok yakın davrandı. Evladımı vatan ve bayrak sevgisiyle toprağa verdim. Vatan sağ olsun” dedi.

“ACIMIZ AYNI, HİÇBİR ŞEY DEĞİŞMEDİ”

Şehit babası Nedim Karaca ise oğlunun şehadet haberini alışını ve bir yıldır dinmeyen acısını anlattı.

O gün yaşananları hatırlatan baba Karaca, “Bünyamin aradı, annem hasta dedi. Hastaneye gittim ama hanım orada yoktu. Sağa sola baktım. Oğluma ‘Ne oldu, annene bir şey mi oldu?’ diye sordum. O sırada ‘Baba, Berkayların uçağı düşmüş’ dedi. O an oğlumun gittiğini anladım” ifadelerini kullandı.

Bir yıl geçmesine rağmen acılarının ilk günkü gibi olduğunu söyleyen Nedim Karaca, “Bir yıl oldu, aynı acımız, değişen hiçbir şey yok. Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın. Evet, bu vatan için şehitler vereceğiz. Bu vatanın yaşayabilmesi için şehitler vereceğiz. Ama şehit ailelerine ve gazilerimize sahip çıkılsın. 20 eve ateş düştü. 11 Kasım’ı her zaman analım. Çocuklarımızın şehadete erdikleri günü unutmayalım, unutturmayalım. Biz üzülüyoruz ama vatanımız her zaman dimdik ayakta. Vatan sağ olsun” dedi.

“LÜLEBURGAZ’IN TOPRAKLARINI ÖPTÜ”

Şehidin ağabeyi Bünyamin Karaca, kardeşiyle şehadetinden önce yaptığı son konuşmayı ve Lüleburgaz’a duyduğu sevgiyi unutamadığını dile getirdi.

Kardeşiyle şehadetinden önce görüştüklerini belirten Bünyamin Karaca, “Azerbaycan dönüşü sabah sabah görüşmüştük. Bana kimseye söyleme, cuma günü geleceğim demişti. Üç gün izni vardı. ‘Abi, beni havalimanından alır mısınız?’ diye sordu. ‘Sen gel yeter ki, ben alırım’ dedim. Ailesini, bizi görmek istiyordu. Ama gelemedi, şehadet haberi geldi” diye konuştu.

Kardeşiyle Merzifon’dan Lüleburgaz’a yaptıkları yolculuğu ise unutamadığını söyleyen ağabey Karaca, “En son Merzifon’a yanına gitmiştim. Mesaiye kalmıştı. ‘Abi sabah yola çıkarız’ dedi. Arabayı ben kullanırım, sen de dinlenirsin dedim. Birlikte yola çıktık. Sabah saat yedi civarında Lüleburgaz’a girerken birden ‘Abi, arabayı sağa çek’ dedi. İndim, ne olduğunu sordum. Lüleburgaz’ın topraklarını öptü. ‘Yok böyle bir memleket’ dedi. Burada doğdu, burada büyüdü. Lüleburgaz’ı çok severdi. Kardeşimin kanatları cennete değdi.” ifadelerini kullandı.

“İŞİNDEN HİÇBİR ZAMAN PİŞMANLIK DUYMADI”

Şehidin çocukluk arkadaşlarından Enis Tunca, Berkay ile ilkokul ve lise yıllarından itibaren birlikte büyüdüklerini belirterek, aldıkları haberin kendileri için büyük bir yıkım olduğunu söyledi.

Şehadet haberini aldığında yaşadığı şaşkınlığı anlatan Tunca, “Annem aradı, Berkay’a bir şey olduğunu, uçağın düştüğünü söyledi. İlk anda ne olduğunu anlayamadım. Telefonu kapattıktan sonra bir süre öylece kaldım. Sonra kendim aradım ve haberi öğrendim. Çok zor oldu. Hâlâ kabullenebilmiş değiliz. Çocukluğumuz beraber geçti. Aynı sokaklardan geçince duygulanıyoruz” dedi.

Berkay’ın askerlik mesleğini büyük bir gururla yaptığını belirten Tunca, “Üniversitedeyken askerî sınavlara girdi. Sonra bana ‘Vatan için gidiyorum, hizmet edeceğim’ dedi. İşine hep gülerek giderdi. Zor şartlarda çalışıyordu. Ellerinin üşüdüğünü söylerdi. 48 saat çalıştığı oluyordu ama hiçbir zaman şikâyet etmezdi. Uçaklarda bir parça bile çöpe gitmesin diye uğraşırdı. İlkokuldan beri beraberdik. Sokaklarda oynadık, lisede beraber sınavlara çalıştık. İyi ki arkadaşım olmuş. Çok üzgünüz ama şehit olduğu için de çok gururluyum” ifadelerini kullandı.

Bir diğer arkadaşı Berke Cansız da şehadet haberini ilk duyduğunda Berkay’ın uçakta olabileceğini düşünmek istemediğini belirterek, yaşadığı acıyı anlattı.

Cansız, “Uçağın düştüğüne dair haberleri gördüm. Berkay’ın da yakın zamanda döneceğini biliyordum. İlk başta onu düşünmemeye çalıştım. Daha sonra arkadaşlarımızla konuştum ve o uçakta olduğunu öğrendim. İnsan o an ne düşüneceğini bilmiyor. İçinde bir umut oluyor, belki kurtulmuştur diye. Haberler netleşince çok zor bir süreç başladı. O gece hiç uyuyamadım. Sabah ilk iş arabayı bırakıp otobüsle Lüleburgaz’a geldim. Arkadaşlarımla ve ailesiyle acımızı paylaştık” dedi.

Berkay’ın güler yüzlü, sıcakkanlı ve çevresine mutluluk veren bir insan olduğunu vurgulayan Cansız, “Onunla iyi anlaşmamak mümkün değildi. Sürekli bizi güldürürdü. İşini çok severdi. Zorluklarından bahsederdi ama hiçbir zaman pişmanlık duymazdı. Yaptığı işten gurur duyardı. Her görüşmemiz benim için ayrı bir mutluluktu. Hâlâ sanki şehir dışında çalışıyormuş da yeniden bir araya gelecekmişiz gibi hissediyorum. Ama gerçeği kabullenmek zorundayız. Onu çok özlüyoruz. Mekânı cennet olsun” ifadelerini kullandı.

Aradan geçen bir yıla rağmen ailesinin, arkadaşlarının ve Lüleburgaz’ın yüreğinde ilk günkü acıyla yaşayan Şehit Hava Uçak Bakım Astsubay Üstçavuş Berkay Karaca, görevine duyduğu sevgi, vatanına bağlılığı ve geride bıraktığı güzel hatıralarla anılmaya devam ediyor. 20 kahramanımızın şehadete yürüdüğü 11 Kasım, geride kalan aileler için yalnızca bir tarih değil; evlatlarının son nefeslerine kadar taşıdıkları vatan sevgisinin de simgesi.