Gelişmelerden ilk siz haberdar olun. Görünüm'ü ana ekranınıza ekleyin.

Reklam

HA BAKALIM, DE BAKALIM !

Bizim gençlik yıllarımızda ülkemiz  dünya üzerinde  kendi kendine yetebilen gıdayı üreten  yedi ülkeden birisiydi.

Güzel ülkemizin artık böyle bir unvanı yok. Dünyayı esir alan ‘ küresel köy’  ve ‘madem daha ucuzu var, neden üretelim Mamut abi ‘ takıntısı,   gelecekte ülkemizi daha güçlü kılacak olan bu özelliği  yok etti.

Reklam

Yeniden üretim odaklı örgütlenme için, çok fazla çaba ve zaman gerekiyor. Dünya genelinde ve ülke özelinde artan maliyetler, insanların en temel ihtiyacı olan gıdaya ulaşımı zorlaştırıyor.

Ve biz cümbür cemaat, bu zorlu hali yine yanlış bir noktadan hırpalamaya devam ediyoruz.

Çalışanlara ödenen ücretler, çiftçinin ürünleri için belirlenen taban fiyat ya da emekli aylıklarına yapılacak zamların, bu zorlaşan koşulları ortadan kaldırması imkansız. Ama bizler inatla dünya ve ülke siyasetçilerinin ‘abra kadabra’larına kanarak, süregelip süregiden bu yoksullaşmayı ücretlere  ve fiyatlandırmalara bağlıyoruz.

Mevcut ücretlere veya  emekli maaşlarına yapılacak zammın sorunu çözeceğine inanmak  aleni bir züğürt tesellisidir kardeşlerim.

Reklam

Ben kendimi bildim bileli, ( 1970’lerde Ecevit’in çiftçiye yaptığı kallavi dönemsel artış dışında) tüm gelir ve ücretlere lütfedilen artış  enflasyon oranı ile sınırlı kalmıştır. Bu durum seçim dönemlerinde 5 ila 10 puan yukarıda olur ve seçimsiz yıllarda bu 5-10 puan fark kademeli ve misli olarak geri alınır.

Kronik muhalifler hemen heyecana kapılmasın. Bu sadece bizim ülkemize has bir durum da değildir aslında. Benzer durumu batı ülkelerinin yurttaşları da dahil olmak üzere, tüm dünya yurttaşları aynı şekilde yaşadı, yaşıyor ve yaşayacak.

Elbette ki tüm ülkelerde yurttaş değil de, sahip statüsünde yaşayan ve yaşatılan  % 1’lik ultra ve % 4’lük ayrıcalıklı kesim, bu denklemden azadedir.

Sorunun kökeni sömürgeci batıda farklı iken, bizim gibi oldum olası ‘gelişmeye ıkınan ‘ ülkelerde üretimden uzaklaşma ile ilgilidir. Gerçi küresel köyün patronu olan ultra tekel durumundaki firmalar artık batıda da üretimin ümüğünü sıkmaya başladılar. Ama onlar yine de bize göre biraz daha şanslılar.

Reklam

Koca yaşlı şişman dünya, klasik devletler modülünü terk edip, şirket devletlerine doğru evriliyor. Bu tespit, biz sıradan insanlar açısından hiç iç açıcı değil.

Ülkede sesimizin duyulması  imkansız. Öyle bir iddiamız da yok zaten. 12 Eylül artığı siyasal partiler yasası, yurttaşı değil, hısım akraba ile adaşı esas alan  bir siyasi model oluşturuyor. Ama Lüleburgaz öyle değil. Sokağa çıkmadan pencereden seslensek bir birimizi duyacak kadar azız ve yakınız.

Kendi kendine yeten şehri yaratmak için azıcık gözlem, bir kırıntı araştırma ve bolca ortak akıl yeter bize.

O zaman ;

 ‘Ha bakalım, de bakalım !’

Reklam
Reklam
Reklam