16 Eylül 2019 Pazartesi
Bize Ulaşın
Künye
Lüleburgaz
Kırklareli
Edirne
Tekirdağ
Spor
Güncel Gündem
Resmi İlanlar
YAZARLAR
» son dakika haberler
Lüleburgaz 0°C
YAZAR DETAYI
Ahmet GÜDÜCÜOĞLU
ÇÖPÇÜLER
Yazı Tarihi: 29 Ağustos 2019 Perşembe 07:10

  Her gün çöplerimizi toplayan temizlik emekçilerinin nasıl bir zorluklar içinde boğuştuklarını, onlara hayranlık duyarak ve minnet ederek gözlemlerim.  İnsanlığa hizmet eden, fazlaca uzmanlık gerektirmeyen fakat toplumda çeşitli hastalıkların önlenmesi konusunda oldukça önemli bir işi yerine getiren çöpçülerin mesleği kutsal ve çok değerlidir. Kalabalıkların oluşturduğu insan yaşamında, gerekli temizlik olayı geçekleşmezse kolera, tifo, veba gibi hastalıklar çevremizi kuşatacaktır. Çöpçülerin değerini kaç kişi bilir diye kendimize sorarsak, çok az kişinin olayın farkında olduğunu anlarız. Onların yaptıkları en önemli iş, ortaya çıkabilecek bir rahatsızlığı, hastalığı ortaya çıkmadan önlemeleridir. Çöpçüler ortaya çıkmış olan bir rahatsızlığı iyileştirmiyor, rahatsızlığın doğuşunu engelliyor. Ancak bizleri üzen toplumsal statüde, hak ettikleri bir düzeyde gerekli önemi görememeleridir.

  Bu konuyla ilgili Yazar Naim Ünver ‘in “Ne güzel öğretmensin sen ”yazısını paylaşmak isterim:

Üzmüşler çocuğu, diğer çocuklar. "Senin baban çöpçü, sen de pis kokuyorsun" demişler. Vicdan duygusu tam gelişmemiştir okul öncesi çocuklarında. Zaman zaman böyle acımasız olabilirler. Sonuçta hepsi çocuk işte. Kırmışlar yavrucağın kalbini. Çocukların güzel yanıdır gönülleri, kırılsa da çok, hemen toparlanmaya meyillidir. Yetişkinlere benzemez, kin gütmezler.
Konuştum babayla. Çok üzüldü, çocuğunun üzülmesine. Dağ gibi adam gözyaşlarını ilk kez ayırdı gözlerinden belki de. "Üzülmek yetmez dedim, bir planım var. Dahil olur musun?" Kabul etti seve seve.

"Pis ülke" oyunu oynattım çocuklara bir gün. Türetilmiş (uydurma) bir oyun. Ne bulduysak attık yerlere. Bu arada "kötü koku spreyi" sıktık sınıfa, çocuklar görmeden tabi. Birazdan sınıf dayanılmaz bir kokuya karıştı. Dedim niye böyle oldu? Dediler öğretmenim çöplerden, pislikten. Durun dedim, bakın kapıya, biri gelecek, kurtaracak bizi bu pislikten, kokudan. Büyüleniyorlar sanki. Bak bak bitiremiyorlar. 1.90 boy. Heybetli mi heybetli çöpçümüz. Başlıyor hemen temizliğe. Ben de pencereleri açıyorum hemen. Temiz hava nüfuz edince etkisini kaybediyor kötü koku spreyi. Yardımcı öğretmenimiz de yasemin kokulu oda spreyini sıkıyor birkaç fıs. Çocukların gözü bizi görmüyor zaten. Ama içlerine doluyor mis gibi çiçek kokusu. Sonra yarım ay düzeninde oturuyoruz çöpçünün karşısına. Konuşuyor prova ettiğimiz gibi. "Çöpçüyüm ben" diyor. "Siz sabahları uyurken daha, ya da gece yarısı mahallenizin çöplerini topluyorum. Arkadaşlarım da var. Onlar da topluyor. Çöpler toplanmasa sokaklardan, her yer bugün sınıfınızın koktuğu gibi kokar. Çöpçülük zordur çocuklar. Çok zor iştir."
Anlatıyor uzatmadan. kısa, öz, keskin. Anlattıkça daha da büyüyor adam.

Nasıl dinliyorlar anlatamam. Gözlerini hiç ayırmadan. Hele oğlu. Gurur duyuyor babasıyla ve her sözünde hayran oluyor ona. O bakışa ömür verilir inanın bana. Sonra fotoğraf çektiriyoruz hepimiz kahramanımızla. Alkışlarla ve aşkla uğurluyoruz çöpçümüzü. Bir baba, bir oğul. Tedavi edilmiş iki yürek. İşimiz bu. Yüreğe dokunmak. Hanımlar, beyler! Bir çocuğun alın teriyle para kazanan babasının mesleğinden utanmasına dayanamam. Dayanırsam, öğretmen olamam.
Ertesi sabah soruyor birkaç veli. "Bizim çocuk akşamdan beri büyüyünce çöpçü olacağım diyor. Siz ne öğretiyorsunuz bu çocuklara Allah aşkına?"

Gülümseyerek cevap veriyorum. "İnsan olmayı öğretiyoruz".

 

Bu yazı 522 defa okunmuştur.
YORUMLAR
DİĞER YAZILARI
» ÇÖPLER
» FARELER VE İNSANLAR
» BİSİKLET
» ÇÖPÇÜLER
» ZEYTİN AĞACI   
» O ESKİ EVLER
»
»
» Çocuklarda şeker yiyebilsin
» Başarmak
Yazarın tüm yazıları >>>
E-Gazete
Yazarlar
Anket
Hava Durumu
Facebook
Twitter