|
|
|
 |
|
Lüleburgaz sevdalısı, çevre dostu, Çocuk Doktoru Muhammed Baran, Lüleburgaz'dan ayrılıyor |
Haber Yayın Tarihi : 2 Oct 2008
Lüleburgaz sevdalısı, çevre dostu, Çocuk Doktoru Muhammed Baran, Lüleburgaz'dan ayrılıyor. 12,5 yıl Lüleburgaz'da görev yapan Baran, Antalya’nın Didim ilçesi atandı. Baran, Lüleburgaz'dan ayrılmadan önce gazetemiz yazarı Necati Kayhan'a duygu dolu bir mektup bıraktı. Baran mektubunda Sohbahar'da geldiği Lüleburgaz'dan bir Sonbahar günü ayrılmanın üzüntüsünü dile getirdi. 12,5 yılda Lüleburgaz'da yaşanan değişikliği anlatırken, "Bu kent, o kent değildi artık" şeklinde yorumlaması ise dikkat çekti.
Baran'ın bu mektubu Kayhan'ın aynı duygu yüklü satırları ile Baran'ın mektubu bir araya gelince işte bu haber ortaya çıktı.
Muhammed Baran veda ediyor.
Çocuk Doktoru Muhammed Baran, kuşlar gibi ilçemizden Antalya’nın Didim ilçesine uçuyor. Bu öyle bir uçuş, öyle bir göç ki, geri dönüşü yok.
Doktor Muhammed Baran.
Ağaç hastasıydı.
Yeşillik hastasıydı.
Bunca yıl fidan dikti. Diktiklerini suladı. Meyva çiçeklerini topladı. Ekti, ekti, ekmekten bıkmadı.
Belki bizler, onun diktiği fidanların gölgesinde serinleyecek, meyvalarını yiyemeyeceğiz. Ama torunlarımız belki 30 yıl, belki de 40 yıl sonra bu zevkin tadına varacaklar.
Doktor Muhammed Baran’ı size sahifeler dolusu yazı ile anlatamam.
Zaten o yazılamaz, çizilemez. O'nu anlamak için bizlerin de yeşili, bizlerin de fidanları sevmemiz gerekir.
Fazla söze gerek yok diyorum. Doktor Muhammed Baran’ın size veda mektubunu yayınlıyorum:
"Göç zamanı
Bir sonbahardı, zorunlu bir görevdi ve Lüleburgaz’dı…
İstanbul caddesi. Cadde boyunda iki yanlı dizilmiş 2-3 katlı bahçeli evler.
Arka bahçelerin kuytuluklarında zeytin ağaçları bile vardı. Isınmıştım.
Zorunlu olarak gönderildiğim bu şehirde gönüllü olarak geçen 12,5 yıl hastalar, hastalar ve yine hastalar.
Yaklaşık 200 bin hasta ve onlarla binlerce anı.
Dostluklar, arkadaşlıklar ve paylaşmalar.
O, 2-3 katlı evler yok artık.
Ağaçlar ve zeytinlerin çoğu gitti, yok oldu.
Her yer betona döndü…
Yüzler betonlaştı, dostluklar ve paylaşmalar tükendi.
Kirlendi, şehir her şeyiyle kirlendi.
Şairin dediği çıkıyordu;
- Tüm renkler aynı hızla kirleniyor, fakat birinciliği beyaza veriyorlardı.
Kurudu, şehir kurudu. Dere kurudu, ağaçlar ve fidanlar kurudu. Yüzlerdeki canlılık kurudu. Bir çöle dönmüştü sanki, bir dost çölde bir vaha kadar uzaklardaydı.
Herkes komutan olmak istiyordu, ama ortalarda nefer yoktu ve olacağı da yoktu.
Bu kent, o kent değildi artık.
Belki ben de o zaman ki ben değilim.
Artık göç zamanı gelmişti.
Yine Sonbahar’dı. Şimdi, o an.
Hoşçakalın.
Dr. Muhammed BARAN". |
|
Bu haberde yorum bulunmamaktadır.
Yorum yazmak için tıklayınız.
|
|
|
